Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ματθαίος Γιωσαφάτ

10.03.1937 – 27.07.2022

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ γεννήθηκε στην Κατερίνη. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Εν συνεχεία μετέβη στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε δεκατέσσερα χρόνια (1967- 1981).
Θήτευσε ως επιμελητής σε διάφορα νοσοκομεία του Λονδίνου και διύθυνε πολύ σημαντικά ψυχαναλυτικά κέντρα, όπως το Ινστιτούτο Tavistock και το  Κέντρο Οικογενειακής Θεραπείας και Θεραπείας Παιδιών Finchley. Στο τελευταίο έλαβε τη θέση του ισόβιου διευθυντή.
Eκπαιδεύτηκε ως ψυχαναλυτής στην Βρετανική Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας. Αναλύτρια του ήταν η Dr Ilse Seglow- ιδρυτικό μέλος της British Association of Psychotherapists, διευθύντρια του London Centrefor Psychotherapy (LCP) καθώς και μέλος της Group Analytic Society, διάδοχος του S. H. Foulkes.
Τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε τη δεύτερη ανάλυση του με αναλυτή τον  Dr. Julius Rowley – Διδάσκοντα Αναλυτή της Βρετανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και διευθυντή του νοσοκομείου Cassel, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο διεθνούς φήμης κέντρο Οικογενειακής Θεραπείας.
Εκπαιδεύτηκε επίσης στην Ομαδική Ανάλυση και την Οικογενειακή Θεραπεία στο πλαίσιο της Group AnalyticSociety, την οποία είχε ιδρύσει ο S. H. Foulkes.
Παράλληλα με την θητεία του ως διευθυντού στο NHS, είχε και ψυχαναλυτική διδακτική δραστηριότητα ως εκπαιδευτής – αναλυτής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (κέντρο ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας, ιατρικό μεταπτυχιακό κέντρο) και στην Tavistock Clinic.
Επόπτες του ήταν μεταξύ άλλων οι Dr. M. Friedman και o Dr. Ismond Rosen, αμφότεροι μέλη της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Λονδίνου.
Στην κλινική Tavistock είχε επόπτες την Hilda C. Abraham (κόρη του Carl Abraham), τον Michael Balint, καθώς και τον Henry Ezriel. Επίσης, στο πεδίο της ψυχανάλυσης παιδιών είχε επόπτη τον John Bolland, συνεργάτη του Joseph Sandler, στο Hampstead Child Therapy Clinic – κέντρο που ιδρύθηκε το 1952 από την Anna Freud και αργότερα μετονομάστηκε Anna Freud Centre.
Ο Μ. Γιωσαφάτ είχε την τύχη να επηρεαστεί από προσωπικότητες όπως η Anna Freud, ο Winnicott, ο Bion, η Paula Heiman, ο Michael Balint, ο Michael Foulkes και πολλοί άλλοι.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.
Το 1977, από κοινού με τους Αθηνά Αλεξανδρή, Ανδρέα Γιαννακούλα, Παναγιώτη Σακελλαρόπουλο και Ιωάννη Τσιάντη ίδρυσαν την Ελληνική Εταιρία Ψυχανάλυσης και Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, η οποία υπήρξε η πρώτη και για αρκετά χρόνια μοναδική ψυχαναλυτική εταιρεία στην Ελλάδα.
Υπηρέτησε την ΕΕΨΨ από τις θέσεις του Διδάσκοντα Αναλυτή, του Επόπτη, του Προέδρου του ΔΣ και του Προέδρου της Εκπαιδευτικής Επιτροπής. Ο ρόλος του σε αυτήν υπήρξε πολύ σημαντικός καθώς μαζί με τα υπόλοιπα τέσσερα ιδρυτικά μέλη συνεισέφερε ουσιαστικά στην ανάπτυξη της εταιρείας από το μηδέν και στην διάδοση της ψυχαναλυτικής σκέψης.
Το 1983 ίδρυσε, μαζί με άλλους συναδέλφους την Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος, της οποίας εξελέγη πρώτος πρόεδρος.
Το 1983 επίσης, ξεκίνησε να εκπαιδεύει μία ομάδα ψυχαναλυτών  (Ν. Ζήκος, Ε. Καλλιτεράκη, Δ. Κυριαζής, Μ. Νίλσεν, Δ. Ρήγας, Ν. Χαμπέρης κ.α.) στην Ομαδική Ψυχοθεραπεία. Η προσπάθεια αυτή οδήγησε το 1988 στην ίδρυση της Ελληνικής Εταιρίας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, της οποίας διατέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος και διευθυντής του Εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου.
Ήταν τακτικό μέλος πολλών διεθνών Επιστημονικών Εταιρειών και μετείχε στην συγγραφή πολλών επιστημονικών βιβλίων και πολυάριθμων άρθρων.
Συμμετείχε ενεργά σε πολυάριθμα συνέδρια, ενώ επίσης έδινε τακτικά διαλέξεις σε νοσοκομεία, επιστημονικά κέντρα και πανεπιστήμια της ελλάδας και του εξωτερικού (Παν/μιο Οξφόρδης, London School of Economicsκ.α.).
Η συμβολή του στην διάδοση της ψυχαναλυτικής σκέψης υπήρξε ανεκτίμητη, καθώς ο λόγος του, συνδυασμός της βαθιάς θεωρητικής του γνώσης και της μακράς κλινικής του διαδρομής, είχε τεράστια απήχηση στο ευρύ κοινό. Οι διαλέξεις του στην ΕΡΤ, στο Megaron Plus και στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, καθώς και τα δύο βιβλία του “Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί” και “Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια” υπήρξαν εξαιρετικά δημοφιλή.
Ο Μ. Γιωσαφάτ πίστευε ότι ένα πολύ σημαντικό τμήμα της θεραπευτικής εργασίας πηγάζει από το ενδιαφέρον του θεραπευτή για τον θεραπευόμενο. Ο ίδιος ενδιαφερόταν ειλικρινά. Συνδεόταν με τους αναλυόμενους του με ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση. Σήμερα θα λέγαμε πως “αφουγκραζόταν” την αντιμεταβίβαση του.

Βιβλιογραφία